Model organizacyjny dominujący w większości krajów powstał w czasach, gdy głównym zadaniem ochrony zdrowia było ratowanie pacjentów z ostrymi zachorowaniami. Szpital stał się centrum całej organizacji opieki, ponieważ właśnie tam koncentrowały się wiedza, personel, diagnostyka i możliwości terapeutyczne. Przez wiele dekad był to model racjonalny i skuteczny. Rozwój ochrony zdrowia utożsamiano z rozwojem szpitalnictwa, a więc budową nowych oddziałów, zwiększaniem liczby łóżek oraz inwestycjami w coraz bardziej zaawansowaną infrastrukturę. W świecie zdominowanym przez stany chorobowe w fazie ostrej taka logika była w pełni uzasadniona.